Drie verhalen: ”Zo voelt een bijna-doodervaring”


”Angst voor de dood heb ik al helemaal niet meer”

Over mijn ervaring kon ik met niemand praten. Niet met vrienden, niet met familie, niet met mijn partner. Ze begrepen mijn verhaal niet of hadden geen interesse. De relatie met mijn partner werd steeds slechter, ook omdat ik zo veranderd was. Ik kon niets meer op de automatische piloot, mijn lijf werkte niet meer mee. Bezit en status zeiden me niets meer. Voor mij draaide het om liefde, om zijn wie je bent. Ik kon me niet meer laten leiden door wat mijn hele leven mijn leidraad was geweest: me dienstbaar maken aan anderen.

Uiteindelijk ben ik weggegaan bij mijn partner. Geen makkelijke beslissing, want ik had behalve wat spaargeld geen middelen van bestaan. Werken kon ik niet meer, alimentatie kreeg ik evenmin. Ik ben door een diep dal gegaan voor ik mijn leven weer op de rails had.

Het was het allemaal waard. Vanuit een groot, onderliggend vertrouwen en innerlijke rust leef ik mijn leven nu zoals het komt, onafhankelijk van wat anderen denken of verwachten. Ik geniet van mijn kinderen, die het levende voorbeeld zijn dat alles klopt. Ik verwonder mij dagelijks over het leven en sta stil bij waar ik vroeger aan voorbijging. Angst voor de dood heb ik al helemaal niet meer.

Wederopstanding. Dat vind ik een mooi woord voor wat mij is overkomen. Want dat is precies wat het is. Er is een Lucia van voor de bijna-doodervaring en een Lucia van erna. En ze zijn totaal verschillend. Als een rups die, eindelijk, een vlinder is geworden.”